Odmianą buta Chukka są buty pustynne, ale zawsze mają one zamszową cholewkę i podeszwę z krepowej gumy. Buty pustynne zostały spopularyzowane w latach pięćdziesiątych XX wieku przez brytyjską firmę obuwniczą C. & J. Clark.
Buty pustynne zostały oficjalnie zaprezentowane światu wraz z debiutem Clarks' Desert Boot na Targach Obuwia w Chicago w 1949 roku. Po reportażu w magazynie Esquire ich popularność wzrosła. Według Clarksa inspiracją były „buty z grubego zamszu na krepowej podeszwie, wykonane na kairskim bazarze Khan elKhalili dla oficerów brytyjskiej 8. Armii”.
Buty te wzorowano na południowoafrykańskim veldskoen, który stał się popularnym elementem obuwia w Afryce Południowej ze względu na swoją solidną i prostą konstrukcję. Często kupowane przez żołnierzy do użytku w różnych wojnach w buszu w regionie, stały się popularne na całym świecie jako „buty pustynne”.
Był rok 1941, a żołnierz, cóż, nie był to byle jaki piechur, był to Nathan Clark, który został wysłany na wojnę z dwiema misjami. Po pierwsze i przede wszystkim, aby chronić swój kraj, a po drugie, aby odkryć nowe projekty obuwia dla rodzinnej firmy. Jako członek 8. Armii Clark został wysłany do Birmy i właśnie tutaj zauważył, że oficerowie jego formacji noszą podczas przestojów te dziwne chukki w kolorze piasku. Clark zbadał buty i dowiedział się, że pierwotnie zostały oddane do użytku szewcom w Kairze przez żołnierzy z Afryki Południowej, których stare buty wojskowe zawiodły na pustynnym terenie. Chcieli czegoś, co będzie jednocześnie lekkie i przyczepne, co doprowadziło do stworzenia buta z zamszową cholewką na krepowej podeszwie.
Buty wojskowe w kolorze piaskowym są szeroko stosowane w środowiskach pustynnych, suchych i podczas upałów. W porównaniu z czarnymi lub ciemnobrązowymi butami bojowymi, jasne obuwie pustynne lepiej nadaje się do piaszczystego terenu, wysokich temperatur, zakurzonego podłoża i mundurów wojskowych używanych w suchych regionach.
Kupowanie wojskowych butów pustynnych w celach hurtowych różni się od wybierania jednej pary do użytku osobistego. W przypadku jednostek wojskowych, firm ochroniarskich, dystrybutorów, dostawców rządowych i nabywców sprzętu outdoorowego główną troską jest nie tylko to, czy buty wyglądają odpowiednio.
Funkcjonariusze organów ścigania spędzają na nogach od 10 do 14 godzin dziennie. Szybko przechodzą od długotrwałego stania do intensywnych ćwiczeń pieszych. Ta rygorystyczna rutyna wymaga wyjątkowego obuwia.
Wielu członków służby codziennie doświadcza bolesnych konfliktów. Walczą między utrzymaniem zdrowia fizycznego a przestrzeganiem surowych, jednolitych przepisów. Standardowe obuwie często powoduje wyniszczające obrażenia. Żołnierze często doświadczają pęcherzy, zapalenia powięzi podeszwowej i silnego zmęczenia stawów.
Inwestycja w specjalistyczne obuwie taktyczne oznacza priorytetowe znaczenie wydajności i komfortu. Praca w szybkim tempie każdego dnia zmusza ten bieg do absolutnych granic. W końcu trudny teren dyktuje nieuniknioną rzeczywistość.
Zmiany trwające od 12 do 48 godzin stanowią trudną rzeczywistość fizyczną. Obuwie nigdy nie jest tylko kolejną częścią munduru. Służy jako krytyczny sprzęt ochrony osobistej. To bezpośrednio wpływa na wytrzymałość w terenie. Chroni także długoterminowe zdrowie stawów.
W środowiskach, w których stawka jest wysoka, podeszwy obuwia często stają się krytycznym punktem awarii dla profesjonalistów. Nagły poślizg lub słaba przyczepność do nawierzchni bezpośrednio zagraża bezpieczeństwu operatora, ogranicza mobilność i zagraża ostatecznemu sukcesowi misji.
Rucking powoduje wykładniczy nacisk na kończyny dolne. Standardowe metody oceny obuwia po prostu zawodzą, gdy na nierównym terenie udźwigniesz ciężar od 35 do 70 funtów. Nierówny teren karze za słaby wybór obuwia. Błoto, skały i strome podjazdy zwiększają obciążenie kostek.
